เคยสงสัยไหมครับว่า ทำไมคนที่มีแฟนเป็นฝรั่ง หรือเรียนมาน้อย

เมื่อเปรียบเทียบกับความรู้ที่เราเรียนมาทั้งชีวิตแล้ว กลับใช้ไม่ได้

คำตอบง่าย ๆ สั้น ๆ ยังไม่ขยายความก็คือ "สิ่งที่เราเรียน" กับ สิ่งที่เกิดขึ้นจริง" แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

ยกตัวอย่าง การฟัง

เราเรียนในห้องกับเจ้าของภาษาก็ตาม แต่พอ เจอฝรั่งจริง ๆ ฟังไม่ออก เพราะเค้าพูดเร็ว ไม่ชัด และอยู่ในคอ

ส่วนการพูด

เราจะมีหลุมพราง 2 อย่างที่พลาดอย่างมหันต์ และทุกวันนี้ก็ยังเป็นเช่นนี้อยู่คือ

1. เรียงภาษาไทยในหัวก่อน แล้วแปลลงมาเป็นภาษาอังกฤษตัวต่อตัว 

แปล ๆ อยู่ กลับมาคิดภาษาไทยอีกรอบ กว่าจะพูดได้ ต้องวางแผน วิเคราะห์ มากมายในหัวก่อนแล้วค่อยพูดออกไป

แต่ "ไม่ได้พูดภาษาอังกฤษจากความรู้สึก"

2. จำประโยคพื้นฐาน ประเภทว่า 40 ประโยคภาษาอังกฤษใช้บ่อย มาใช้ 

แต่ลืมไปหรือเปล่าว่า พอถึงสถานการณ์จริง ประโยคที่คุณจำมา กับสิ่งที่คุณต้องการจะพูด ก็ไม่ตรงกันอีกแล้ว

หรืออาจจะตรงกัน แต่คุณต้อง "นึก" ว่าจะพูดประโยคไหน 

และสุดท้าย ก็ "ไม่ได้พูดภาษาอังกฤษจากความรู้สึก"

การพูดภาษาอังกฤษจากความรู้สึกคืออะไร?

นี่คือ ทฤษฎีความจริงที่ผมสร้างมันขึ้นมาเป็นระยะเวลา 15 ปีแล้ว นั่นคึอ

การพูดภาษาอังกฤษโดยอิงความรู้สึกของผู้พูด โดยในแต่ละช่วงเวลาไม่เท่ากัน 

เช่น 10.00 น. คุณอาจจะพูดว่า "ไปหาอะไรกินมั้ย"

เวลา 16.00 น. คุณอาจจะพูดว่า "ทำอะไรอยู่ ปะ ไปหาอะไรกินกัน"

เวลา 19.00 น. คุณอาจจะพูดว่า "ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ไปกินอะไรกับฉันหน่อย"

การสื่อสารภาษาอังกฤษ มันจะยั่งยืนมาก ถ้าเรา ปลูกรากฐานในการสื่อสารจากใจของเรา

คุณอาจจะสื่อสารจากการจำได้ (ไม่ได้เรียกว่าพูดได้) โดยการวางแผน วิเคราะห์ มากมายในหัวก่อน

ใช่ เค้าอาจจะเข้าใจคุณ แต่คุณจะรู้สึก "อึดอัด" ในการพูดออกไป

และคราวหน้า ผมจะมาอธิบายเพิ่มเติมว่า ความลึกซึ้ง แต่ใช้ง่ายมันเป็นอย่างไร

อนึ่ง ผมมีสอนไลฟ์สดในเพจ "พูดภาษาอังกฤษจากความรู้สึก" อ.บี ไว้แล้ว สามารถติดตามได้

รวมไปถึงช่องทางอื่น ๆ คือ Youtube, Instagram, Twitter, Blockdit หาคำว่า Teacherbeever