เห็ดเป็นแหล่งอาหารที่สำคัญแหล่งหนึ่งของประชากรโลก ในด้านโภชนาการนั้นเห็ดได้ถูกจัดอันดับให้เป็นอาหารเพื่อสุขภาพ ที่อุดมไปด้วยโปรตีน โปรตีนจากเห็ดประกอบด้วยกรดอมิโนที่จำเป็นต่อร่างกายถึง 9 ชนิด โดยเฉพาะกรดอมิโน lysine และ leucine ซึ่งจะไม่พบในบรรดาธัญพืชทั้งหลาย นอกจากนี้เห็ดยังมีวิตามินอีกหลายชนิด จึงเป็นอาหารที่มีคุณค่าทางโภชนาการสูง และแคลอรี่ต่ำ เห็ดเป็นอาหารที่เหมาะสมกับทุกเพศทุกวัย โดยเฉพาะผู้ป่วยเป็นโรคเบาหวาน และผู้ต้องการควบคุมแคลอรี่ในร่างกาย 

             คุณค่าของสารอาหารที่ได้จากเห็ดมีมากกว่าพืชผัก และเนื้อสัตว์ เห็ดที่จัดอยู่ในเกรดชั้นดี ( high grade ) มีคุณค่าของสารอาหารเกือบเทียบเท่าได้กับน้ำนม นอกจากนี้ในด้านการจัดการการผลิตอาหารโปรตีนจากเห็ดมีข้อดี และข้อได้เปรียบกว่าการผลิตจากสัตว์หลายประการ อาทิเช่น ใช้พื้นที่น้อย อุปกรณ์เครื่องมือที่ใช้ในการผลิตราคาถูก วัตถุดิบในการผลิตราคาถูก โดยใช้วัสดุเหลือใช้จากการเกษตรเป็นวัตถุดิบช่วยลดมลภาวะของสิ่งแวดล้อมจากขยะลง ส่งผลให้ต้นทุนต่ำ แต่ได้อาหารโปรตีนที่มีคุณค่า และมีประสิทธิผลทางชีวภาพมากกว่า ดังนั้นเทคโนโลยีการเพาะเลี้ยงเห็ด จึงเข้ามามีบทบาทสำคัญและมีศักยภาพต่อการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมประเทศ

           เห็ดที่ได้รับการส่งเสริมให้เพาะเลี้ยงเป็นอุตสาหกรรมในครัวเรือน เช่น เห็ดฟาง (Volariella volvacea) เห็ดกระดุม หรือเห็ดแชมปิญอง (Agaricus bisporus ) เห็ดหอม ( Lentinus edodes ) และเห็ดหูหนู (Auriularia auriculs) ซึ่งได้รับความสนใจและจำหน่ายกันอย่างแพร่หลายเห็ดหลายชนิดมีเทคโนโลยีการผลิตและการลงทุนต่ำ เช่น เห็ดฟาง ใช้วัตถุเหลือใช้จากการผลิตทางการเกษตร เช่น ฟางข้าว ขี้เลื่อย ทะลายปาล์ม หรือ ขี้ฝ้ายจากโรงงานทอฝ้าย